Veulenfeitjes

Iedere zomer zijn er weer heel wat veulentjes bij het fjordenpaard. En ieder jaar zijn er een aantal paarden met veulens die ook met de ponykampen meelopen. De veulentjes wennen er snel aan dat hun moeder iedere dag iets langer dan 2 uur weg is. Na de rit, als mamma weer terug in de wei is, kunnen ze weer lekker drinken. Er is echter 1 ras dat net wat brutaler is dan de rest. Deze veulentjes drinken bij de eerste de beste moeder die weer terug in het weiland komt en dan ook gelijk met z’n vijven tegelijk proberen! Deze veulentjes zijn de IJslander veulentjes. Het kan hen werkelijk niets schelen bij welke moeder ze drinken, bij allemaal proberen ze het op zijn minst een keer. Meestal worden ze echter weggejaagd maar een enkele keer lukt het ze en mogen ze lekker als eerste van de melk genieten, zelfs nog eerder dan het veulentje die bij die moeder hoort! Sommige andere veulentjes van andere rassen dan de IJslander (fjord, bonte, fries enzovoort) proberen het ook wel eens, maar alleen álle IJslander veulentjes doen het, ieder jaar weer.

En dat IJslander veulentjes echte doorzetters zijn had een veulentje een paar jaar geleden bewezen. Een fjordenmerrie kreeg toen een veulentje maar overleed zelf een paar weken na de geboorte. Het veulentje is toen opgevoed door Indra terwijl Indra zelf ook nog een veulentje had. Dit veulentje heeft zichzelf echter prima weten te redden. Hij was zo slim dat hij het voor elkaar kreeg om bij andere moeders te mogen drinken, en mocht het niet, dan kreeg hij het toch voor elkaar soms heel snel toch even wat te kunnen drinken voordat hij weggejaagd werd.

Als paarden voor het eerst een veulentje krijgen, kan het zo zijn dat ze het veulentje niet accepteren. Ze zijn dan zo in de war en hebben gewoon geen moedergevoelens voor het veulentje. Op het Fjordenpaard was het ook eens gebeurd dat een moeder haar veulentje niet wilde. Het was heel erg zielig, want de moeder was zo in de war dat ze haar eigen veulentje zelfs ging trappen. José heeft geprobeerd het veulen toch te laten drinken bij de moeder, maar het ging niet. José kon de moeder wel schieten vertelde ze later. Deze merrie heeft uiteraard nooit meer bij de hengst gestaan.

Gelukkig komt het echt bijna nooit tegen dat een paard zijn veulen niet accepteert. Wel komt het af en toe voor dat een paard die voor het eerst bevallen is het veulen wel accepteert, maar het absoluut niet willen laten drinken. Dit komt dan omdat het uier erg strak staat na de geboorte (en alle hormonen) en dan doet het pijn als het veulen het uier alleen al aanraakt. Dit was ook het geval met een haflinger (Romy) die vroeger bij het fjordenpaard was. Ze was bevallen van een vosbont veulentje en was er heel blij mee: ze week niet van de zijde van haar kroost. Als het veulentje echter wilde drinken piepte de merrie omdat het zeer deed en trapte ze naar haar uier. Uiteindelijk hebben José en Iris één been van Romy omhoog gehouden zodat ze niet kon trappen en verder hebben ze haar afgeleid met broodjes. Na heel lang prutsen lukte het gelukkig om het veulen te laten drinken en toen was het ook goed. Het veulen mocht vanaf toen gewoon altijd drinken en is ook gewoon groot geworden.

Als een moeder zijn veulen niet wil laten drinken is dit erg gevaarlijk. Bij een paard moet het veulen namelijk binnen 3 uur wat moedermelk binnen krijgen. Het melk van de moeder is namelijk de eerste paar dagen na de geboorte heel speciaal. Het wordt biest genoemd en bevat belangrijke voedingsstoffen voor extra energie en afweerstoffen. Het veulentje kan deze afweerstoffen alleen maar de eerste 48 uur van haar leven opnemen uit de biest (waarin de eerste 24 uur alles en de laatste 24 uur maar deels). Krijgt ze niet genoeg dan red ze vaak de eerste 3 dagen niet.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vul dit in tegen spam *